Varen en jezelf ervaren! Een spirituele vakantie op het wad
Het reisverhaal van Wilma, zomer 2010
Varen en jezelf ervaren - Een spirituele vakantie op het wad: Dat las ik in een advertentie in de Koorddanser; met speelsheid als thema. Ik wil überhaupt niets liever dan mezelf ervaren, lekker zeilen stond bovenaan op mijn wensenlijstje en het was ook de hoogste tijd om wat meer speelsheid in mijn leven te brengen na al dat geploeter van de laatste jaren. Ik heb me in mei aangemeld en ben even kennis wezen maken met Pankaja, dan krijgen ze een beetje een idee wie er mee aan boord gaat want ik sta regelmatig op de turbostand en het is handig als daarmee kan worden omgegaan. Dat had ik zo bedacht, maar er is natuurlijk maar een persoon die daarmee mag leren omgaan. Ik mocht mee op reis, dus ze konden er vast wel mee uit de voeten.
Hoe fijn was het dus om te ervaren dat ik de turbo ook gewoon kon uitlaten die week; dat ging makkelijker dan gedacht want ik was niet de enige aan boord met zo'n prikkelgevoelige knop. Het is bijzonder om jezelf te ervaren in het jezelf spiegelen in een ander en daar dan vol liefde en mededogen naar te kijken en het bij de ander te laten of fijn te delen. Uiteindelijk ging ook bij mij de knop even aan vanwege slaapgebrek en alle opgedane ervaringen die verwerkt moesten worden. Maar als ik volop op zenden sta, sta ik ook volop op ontvangen. Tja, dan komt er wel heel veel binnen denderen en wil ik iedereen en mezelf het liefst uitzetten, maar dat ik de knop ook gewoon zelf op half kan zetten was voor mij een van de fantastische ervaringen die ik die week heb beleefd. Arjen gaf me de tip om te vertragen; voor iemand die leeft met of hollen of stilstaan was dat een gouden tip. Simpel maar niet eenvoudig, ik ben meer van de eb en de vloed. Zoals het water dat komt en weer gaat, altijd de beweging van toenadering en terugtrekking. Totdat ik iets of iemand vind waarbij ik kan blijven kabbelen en mag terugtrekken of excelereren. Ruimte om te zijn zoals ik ben, alles dus.
En zo had ieder zijn eigen ervaringen; om ze op te doen hadden we elkaar nodig en om ze te laten landen had iedereen behoefte aan ruimte. Dat valt dan niet mee als het hard regent, maar gelukkig was het meestal mooi weer zodat de zon, de zee en de wind hun werk konden doen. Bij droogvallen kon je van boord en dan is het afhankelijk van de waterstand hoeveel kleren je daarbij kunt aanhouden, varirend van niets tot zoveel je nodig hebt om warm te blijven.
En ik kwam ook om te zeilen. En om op het wad te zijn. Ik heb volop genoten van het lekker relaxed aan dek zitten of liggen, op zijn tijd in actie komend om overstag te gaan en voor het hijsen of neerhalen van de zeilen. Dat ging dan gepaard met veel mannen en vrouwen, waardoor meer kracht, want de zeilen zijn groot op dit schip. Maar Nicolien is heel goed in uitleggen en nog beter in instructies geven en kan daarnaast zeer onderhoudend vertellen. Intussen blijft Johan wel aan het roer staan, die let wel op de andere schepen en blijft op zoek naar goede bodems om te ankeren en droog te vallen. Wij waren het werkvolk; zowel varend als ervarend. En dat op het wad; voor mij een indrukwekkend natuurgebied met zijn getijden van eb en vloed. Overnachten in het donker met in de verte de lichten van de eilanden of het vaste land; dan is slapen aan dek onder een heldere sterrenhemel met vallende sterren een mooie belevenis. Voor een tweetal reisgenoten dan; mijn slaapzak was daarvoor helaas niet geschikt.
Daarbij komt ook nog dat ik zelden zoveel dagen achter elkaar zo gezond en lekker heb gegeten. Peter stond iedere dag te toveren in de keuken, dat hij daarbij een geweldige puinhoop achterliet voor de afwassers namen we hem niet kwalijk. Ook bij de voorbereiding van het eten kon hij wel wat handjes gebruiken, ons dus. Na enig aandringen van het werkvolk staat hij hulp in de keuken wel toe.
Kortom; een werkvakantie dus. Het ene moment lekker lui genieten en het volgende moment aan de bak met wat dan ook. Een fantastische combinatie, zoals ook het varen en jezelf ervaren. Bij de kennismaking aan boord op de eerste avond, werd gevraagd wat ik wilde ervaren. Ik gaf als antwoord dat ik dat openliet en gewoon maar ga ervaren. Achteraf bezien heb ik die week geleefd zoals ik altijd zou willen leven; relaxed, liefdevol en speels. Dan kan je samenzijn en samenwerken, gaan dingen als vanzelfsprekend omdat er herkenning en daardoor ook verbinding is. Dat valt dan weer even niet mee zodra we weer in de gewone wereld terugkeren, die waarin veelal het ego regeert en overheerst. Bij thuiskomst bleek dat een van mijn kentekenplaten met geweld van mijn auto was afgetrokken, de ander zat beter vast gelukkig. Mijn gedachte was "ik wil weer naar de sfeer op de boot" en die gedachte heb ik de eerste weken vaker gedacht en in gedachten ben ik ook regelmatig teruggekeerd naar die week. Niet om weer te willen varen met de groep, maar om te voelen hoe ik werkelijk wil leven. Zoals ik echt ben en regelmatig gebruikmakend van mijn ego. Mijn ego kan o.a. wel een tekst schrijven, deze ben je nu aan het lezen.
Wie ik ben is niet belangrijk voor jou; als je maar weet wie jij bent. Als dat niet helemaal duidelijk is dan kun je net als ik gaan varen en het zelf gaan ervaren. Het wad, het zeilen, de schippers en de begeleiding hebben voor mij de juiste omstandigheden gecreerd; wat ik er uit heb gehaald (veel!)was inherent aan hetgeen ik er heb ingebracht.
Het was voor mij een bijzondere en fantastische vakantie.